فرهاد چه می خواند :

 رستنی ها کم نیست...

 من و تو کم بودیم ...

 خشک و پژمرده و تا روی زمین خم بودیم...

 گفتنی ها کم نیست ...

 من و تو کم گفتیم ...

 مثل هذیان دم مرگ ...

 از آغاز... چنین درهم و برهم گفتیم...

 دیدنی ها کم نیست...

 من و تو کم دیدیم...

 بی سبب از پاییز

 جای میلاد اقاقی ها را پرسیدیم...

 چیدنیها کم نیست...

 من و تو کم چیدیم...

 وقت گل دادن عشق...روی دار قالی...

 بی سبب ... حتی ...

 پرتاب گل سرخی را ترسیدیم...

 خواندنیها کم نیست...

 من و تو کم خواندیم ...

 من وتو ...ساده ترین شکل سرودن را...

 در معبر باد ...

 با دهانی بسته...واماندیم...

 من و تو کم بودیم ...

 من و تو اما در میدان ها ...

 اینک...

 اندازه ما می خوانیم ...

 ما به اندازه ما می بینیم...

 ما به اندازه ما می چینیم...

 ما به اندازه ما می بوییم ...

 ما به اندازه ما می روییم...

 من وتو حق داریم...

 در شب این جنبش ...

 نبض آدم باشیم ...

 من وتو حق داریم...

 حق داریم که به اندازه ما هم شده ...با هم باشیم...

 گفتنی ها کم نیست ...